Epoksyd a odporność na UV — kiedy potrzebna warstwa poliuretanowa?

UV, kredowanie, yellowing — dlaczego systemy zewnętrzne zawsze kończą się PU

Powłoki epoksydowe mają jedną fundamentalną słabość: promieniowanie UV. Pod wpływem słońca epoksyd ulega fotodegradacji — traci połysk, kreduje i staje się kruchy. Ten artykuł wyjaśnia mechanizm degradacji i kiedy obowiązkowo stosować warstwę nawierzchniową z PU alifatycznego.

Promieniowanie UV (szczególnie długość fali 290–400 nm) atakuje wiązania chemiczne w żywicy epoksydowej — przede wszystkim wiązania aromatyczne pierścieni bisfenolu A. Efekty degradacji:

–    Faza 1 (miesiące): Kredowanie (chalking) — białoszary pył na powierzchni powłoki — utrata funkcji ochronnej

–    Faza 1 (miesiące): Żółknięcie (yellowing) — zmiana koloru z białego/szarego na żółty — estety, nie funkcja

–    Faza 1–2: Utrata połysku — spada z 85 GU do < 20 GU — powierzchnia staje się matowa i porowata

–    Faza 2 (lata): Pękanie i kruchość — powłoka traci elastyczność — mikropęknięcia — woda i korozja

–    Faza 3: Delaminacja — powłoka odpada płatami — utrata całkowitej ochrony

 Standard rynkowy: Każdy system antykorozyjny na zewnętrznych konstrukcjach stalowych kończy się warstwą MAXURETHANE 2C alifatycznym. Nawet jeśli inwestor chce zaoszczędzić — rezygnacja z PU zewnętrznego to błąd skutkujący ponowną renowacją za 3–5 lat zamiast 15–25.

 Powłoki epoksydowe, poliuretanowe i polimocznikowe w cenach hurtowych — technologie-budowlane.com • technologie-przemyslowe.com • infolinia 814 608 814.