Błędy przy wyborze geowłókniny

Jako inżynier budownictwa z wieloletnim stażem często spotykam się z sytuacją, w której kluczowe dla trwałości inwestycji elementy są traktowane marginalnie. Jednym z najbardziej jaskrawych przykładów jest niewłaściwy dobór geosyntetyków. Zgodnie z normą PN-EN ISO 10318, geosyntetyki to szeroka grupa wyrobów, w których przynajmniej jeden komponent wykonany jest z polimeru. Najpowszechniejszym błędem jest traktowanie wszystkich "szarych mat" jako produktu o identycznych właściwościach, co w kontekście inżynieryjnym jest błędem krytycznym.

Problem niewłaściwego doboru materiału pojawia się najczęściej przy próbie stabilizacji słabej podbudowy gruntowej. Inwestorzy i wykonawcy często mylą geowłókninyGeowłóknina to materiał geosyntetyczny, który znajduje szerokie zastosowanie w budownictwie, inżynierii lądowej, ochronie środowiska oraz w ogrodnictwie. Jest wykonana z włókien polimerowych (np. polipropylenowych lub poliestrowych), które są łączone mechanicznie, termicznie lub chemicznie. Geowłóknina charakteryzuje się wysoką wytrzymałością, elastycznością i przepuszczalnością. (materiały nietkane) z geotkaninami (materi

ałami o strukturze tkanej), nie biorąc pod uwagę ich odmiennej charakterystyki mechanicznej i hydraulicznej. Wybór przypadkowego produktu zamiast certyfikowanych rozwiązań, takich jak wysokiej klasy TyparGeowłókninyGeowłóknina to materiał geosyntetyczny, który znajduje szerokie zastosowanie w budownictwie, inżynierii lądowej, ochronie środowiska oraz w ogrodnictwie. Jest wykonana z włókien polimerowych (np. polipropylenowych lub poliestrowych), które są łączone mechanicznie, termicznie lub chemicznie. Geowłóknina charakteryzuje się wysoką wytrzymałością, elastycznością i przepuszczalnością. Typar SF to izotropowe, termicznie łączone włókniny polipropylenowe z włókien ciągłych, stosowane do separacji, filtracji, drenażu, ochrony i wzmocnienia podłoża w drogownictwie oraz budownictwie inżynieryjnym. Dzięki wysokiemu modułowi początkowemu, jednorodności i dużej rozciągliwości zapewniają stabilną filtrację pod obciążeniem oraz odporność na uszkodzenia montażowe. SF-32 czy specjalistyczne geotkaniny polipropylenowe i poliestrowe, prowadzi do szybkich degradacji nawierzchni.

Potencjalne przyczyny powstawania problemu:

• Kierowanie się wyłącznie ceną za m²: Wybór tanich geowłóknin igłowanych o niskim module sztywności początkowej zamiast zaawansowanych technologicznie materiałów, takich jak TyparGeowłókninyGeowłóknina to materiał geosyntetyczny, który znajduje szerokie zastosowanie w budownictwie, inżynierii lądowej, ochronie środowiska oraz w ogrodnictwie. Jest wykonana z włókien polimerowych (np. polipropylenowych lub poliestrowych), które są łączone mechanicznie, termicznie lub chemicznie. Geowłóknina charakteryzuje się wysoką wytrzymałością, elastycznością i przepuszczalnością. Typar SF to izotropowe, termicznie łączone włókniny polipropylenowe z włókien ciągłych, stosowane do separacji, filtracji, drenażu, ochrony i wzmocnienia podłoża w drogownictwie oraz budownictwie inżynieryjnym. Dzięki wysokiemu modułowi początkowemu, jednorodności i dużej rozciągliwości zapewniają stabilną filtrację pod obciążeniem oraz odporność na uszkodzenia montażowe. SF-32, który dzięki termicznemu spajaniu ciągłych włókien polipropylenowych oferuje znacznie wyższą efektywność przy mniejszej grubości.
• Niedostosowanie parametrów do funkcji: Mylenie funkcji separacyjnej z funkcją zbrojenia. W przypadku konieczności przenoszenia dużych obciążeń rozciągających, niezbędna jest geotkanina poliestrowa lub polipropylenowa, a nie zwykła geowłóknina filtracyjna.
• Błędna ocena warunków gruntowo-wodnych: Zastosowanie materiału o zbyt małej wodoprzepuszczalności w stosunku do rodzaju gruntu, co prowadzi do zjawiska kolmatacji (zapchania porów geosyntetyku).
• Brak analizy specyfikacji technicznej: Ignorowanie parametrów takich jak odporność na przebicie statyczne (CBR) oraz wytrzymałość na rozciąganie, co w kontakcie z ostrokrawędzistym kruszywem prowadzi do natychmiastowego uszkodzenia struktury materiału już na etapie wbudowywania.

Ryzyka wynikające z zignorowania problemu:

• Mieszanie się warstw podłoża: Jeśli geowłóknina nie spełni funkcji separacyjnej, drogie kruszywo z warstw konstrukcyjnych zostanie "wtopione" w słabą podbudowę gruntową, co skutkuje natychmiastową utratą nośności drogi lub podjazdu.
• Osiadanie nierównomierne: Niewłaściwy dobór geosyntetyku w trudnych warunkach inżynieryjnych prowadzi do powstawania kolein, spękań oraz zapadlisk na nawierzchniach z kostki brukowej lub asfaltu.
• Problemy z odwodnieniem: Zastosowanie materiału o niewłaściwych parametrach hydraulicznych może spowodować spiętrzenie wody w konstrukcji, co zimą prowadzi do wysadzin mrozowych i całkowitego zniszczenia nawierzchni.
• Konieczność kosztownych napraw: Koszt wymiany zniszczonej nawierzchni wielokrotnie przewyższa oszczędności poczynione na etapie zakupu geosyntetyku. Często jedynym ratunkiem jest całkowita rozbiórka i ponowne wykonanie korytowania.

Podsumowując, geosyntetyki drogowe muszą być dobierane na podstawie projektu technicznego i rzetelnej analizy podłoża. Stosowanie sprawdzonych, markowych produktów gwarantuje, że funkcja separacji, filtracji i wzmocnienia zostanie utrzymana przez cały okres eksploatacji obiektu, chroniąc inwestycję przed skutkami, jakie niesie ze sobą słaba podbudowa gruntowa.